Nadat we even langs waren gegaan bij oude bekenden, besloten we een terrasje op te zoeken voor een lunch.
De tafeltjes stonden enorm dicht naast elkaar, waardoor je niet alleen elke kruimel bij de buren op hun bord kon zien liggen, maar ook hun gesprekken woordelijk kon verstaan.
Toen we aankwamen, kwamen er tegelijk twee dames naast ons zitten, en we kletsten wat over en weer over het weer, zoals het een echte Hollander betaamt. Ze vertelden uit de buurt van Rotterdam te komen, wat zeker anderhalf uur bij deze stad vandaan lag.
We kregen beiden eten, en onze gesprekken stopten en we richtten ons op het bord eten.
Na ongeveer zes happen begon er een man het evangelie te delen door een megafoon, net naast onze tafeltjes.
We zagen mensen geïrriteerd kijken en eerlijk gezegd kan ik dat wel begrijpen. De mensen naast ons aan de tafel begonnen erover te kletsen. “Nou, dit vind ik niet echt normaal, jij?” “Nee, van mij hoeft dit ook niet.”
“Heb jij nog last van het een of ander?” stelde de ene buurvrouw de andere buurvrouw de vraag, waarop ze antwoordde: “Nee hoor, Jezus redt.”
Na een tijdje kwam de vraag: “Zou jij eeuwig leven willen?” “Absoluut niet,” zei de ander.
Mijn man en ik keken elkaar aan, maar bleven stil.
Toen we weggingen, vroeg ik de dames of ik even mocht ingaan op het eeuwige leven. Ik verontschuldigde mezelf dat we het hadden meegeluisterd en vroeg of ik er iets meer over mocht zeggen. Dat mocht, en ik kon ze even kort het evangelie uitleggen. Hoe we allen steeds zonden doen, en als God willen zijn, elkaar oordelen, en dat we dat niet goed kunnen maken met God. Dat God de wereld zo lief had, dat Hij Zijn Zoon gaf. Die kon de prijs betalen die wij niet konden betalen.
En dat als je Hem aanneemt als je Redder en je omkeert van je oude weg en terugkeert naar Hem, je eeuwig leven zult ontvangen. Maar dat is niet hier, maar straks.
“Ja,” zei de vrouw die had gezegd geen eeuwig leven te willen, “hier wil ik het niet. Maar wat je nu vertelt, is anders.”
Ik vroeg of ze een Bijbel hadden, wat zo was, en nodigde ze uit die te gaan lezen. Elke dag een stukje.
Dat zouden ze doen.
Ineens schoot me te binnen dat ik 27 september in Rotterdam mag spreken bij een kerk en vroeg of ze de desbetreffende kerk kenden.
Dit was zo.
En ik nodigde ze uit. Ze gingen het meteen opschrijven. Het lijkt me superleuk ze opnieuw te ontmoeten.
Na een toiletbezoek gingen we de mannen opzoeken die hadden staan preken. De mannen hadden de politie al op hun dak gehad omdat een marktman woest was, maar ze bleken netjes een vergunning te hebben en gingen erna iets verder van de markt en de terrassen vandaan.
We vertelden ze dat we indirect samen hadden gewerkt. Dat de mensen erover gingen praten, en wij hierdoor een gesprek kregen.
God keert alles ten goede voor degenen die Hem liefhebben.
Dankbaar voor weer een dag als deze. Gewoon een dag in de rust, met een geweldige afloop. God is goed, altijd.