Nieuw leven…

Gister was ik in het bos aan het wandelen met man, zoon en zijn vriend. Op allerlei plaatsen in het bos zag je nieuw leven ontstaan. Een klein blaadje dat gewoon opkomt uit de grond. Prachtig! Veel struiken waar nieuw leven aan komt. Bladknoppen. Het lijkt nog nergens op. Maar we weten dat het blaadjes worden. Nieuw leven.

Een stuk verder in het bos, stonden afgehakte boomstronken. Mijn man trapte er langs op en ze bleken zo verrot te zijn dat ze gewoon verpulverden. Er bleef niets van over.

Wanneer ik naar die kleine tere blaadjes kijk, kreeg ik de neiging ze te beschermen. Ik zou er bordjes omheen willen zetten zodat je daar niet meer mag lopen. De blaadjes zijn zo teer en kwetsbaar. Ik moest denken aan al die ongeboren levens…

Stel nou dat ik de tak waar nieuw leven in komt zou strippen? Wat zou jij dan zeggen? “Doe eens normaal joh? Er komt nieuw leven aan die tak, waarom doe je dit?” Of stel nou dat ik alle bomen die maar iets scheef staan, weg zou halen? Hoe zou dat bos er dan uitzien?

Stel dat ik het nieuwe leven eraf zou peuteren?

Zomaar wat gedachten…

Mijn schoonzus liet deze week zien, dat ze eieren in de klas uit laten komen met een broedlamp. Een paar eieren waren al vanbinnen uit open getikt. Hoe bijzonder dat nieuwe leven!

Stel nou dat je een zwaan ziet broeden… Het dier is ziek en zwak. Wat zou je doen? Het dier wegjagen? En de jongen doodtrappen? Zou jij dat wreed vinden? Het dier kan er mogelijk niet voor zorgen, is zwak. Kun je beter de jongen dood maken, toch?

In ons land worden er 30.000 baby levens per jaar gedood. Waarom? Omdat de moeder er niet voor kan zorgen? Omdat het nog niet uitkwam? Of omdat er ‘wat’ gevonden is wat niet helemaal ‘goed’ is. “Tja,” word dan gezegd.. “Dus jij vind dat het kind wat voortkomt uit een verkrachting er gewoon moet zijn? Het is nog geen leven toch? Het is gewoon een ongevormd klompje.” Ja?

De bijbel zegt dat God ons maakte in de schoot van onze moeders…

U heeft mij gemaakt,
mij in de buik van mijn moeder gevormd.

Ik prijs U, want het is een wonder
hoe U mij heeft gemaakt.
Alles wat U heeft gemaakt, is bijzonder.
Ik weet dat heel goed.
U zag me al toen U mij daar in het donker vormde,
waar nog niemand anders mij zag.
U zag me al toen ik nog helemaal geen vorm had.
Al mijn dagen stonden al in uw boek
toen ik nog niet één dag daarvan had geleefd
. Psalm 139:16

Stel dat jij iets voor mij maakt. Iets moois. Jij vindt het prachtig. Het is je meesterwerk. Iets gemaakt, speciaal voor mij. Ik zie het en zeg: ” Wat moet ik ermee?” Ik vind het niet de goede tijd om te krijgen. Het is voor mij niets waard en ik scheur het kapot. Of jij geeft mij een plantje. Je had een zaad en plantte het. Er kwam een mooi klein plantje uit. Je bent zo trots en geeft het mij. “Wat moet ik hier nu mee?”, vraag ik jou “Weet je hoeveel tijd het kost, voor deze plant te zorgen?” “Ik wil nog zoveel andere dingen doen en kan nu echt niet voor een plant zorgen.” Ik zou het gewoon kapot trappen en weggooien.

Dat kan toch? Ik mag toch zelf weten wat ik ermee doe? Ik ben toch baas van mijn eigen plant?

Baas in eigen buik toch? Wat zou de Schepper ervan vinden? Van al dat leven wat Hij maakte en wat genadeloos wordt gedood?

Psalm 24:1: “Van de Heer is de aarde en alles wat daar leeft, de wereld en wie haar bewonen”.

Baas in eigen buik?

Stel dat jij vandaag voor de keus staat… Vraag om hulp. Er is hulp wanneer je nieuw leven verwacht en niet weet hoe nu verder. Je hoeft het niet alleen te doen. Zorg voor het ongeboren leven.

Kijk omhoog!

Israël was lang geleden een volk wat door God uit een land van slavernij was bevrijd. Steeds opnieuw kregen ze redding en voorziening. Toch keken ze vaak naar de dingen die ze niet hadden. Op een dag vroegen ze: ‘Waarom zijn we uit het land van slavernij gehaald? Waarom heeft u ons daar niet gelaten?’ Ze begonnen te klagen: ‘We hebben hier geen brood en geen water en moeten leven van afschuwelijk manna.’ (Numeri 21)

Ken je dat ook? God heeft je bevrijd van de slavernij van de boze en van de dood. Het is soms lastig te volharden in het nieuwe leven. Er komen moeilijkheden.. Bijvoorbeeld, je familie laat je vallen, je raakt je baan kwijt omdat je een geloofsstap hebt gemaakt. Of je kunt niet mee doen met je vrienden die wegen kiezen, die je niet wilt gaan. En ineens kan er een gevoel komen van terugverlangen. Ik weet nog dat ik weleens gedacht hebt, kan ik blijven volgen, blijven vertrouwen nu het zo lastig voelt? Het leek soms makkelijker terug te gaan naar slavernij..

Manna was het eten wat God gegeven had in de woestijn. Ik kan me wel voorstellen dat het lastig kan zijn. Iedere dag hetzelfde eten. Steeds opnieuw dag in dag uit. Wanneer ik dat in mijn leven alleen dat al vergelijk, voel ik me zo gezegend met steeds een keuze voor het eten. Drie keer per dag. We noemen het soms keuzestress.. ‘Wat zullen we eten? Tja.. wat zullen we kiezen?.. Pff wat een dilemma.’ En dan elke dag een paar keer per dag hetzelfde. Alleen maar manna.. Ze waren er klaar mee en begonnen erover te klagen.

God stuurde slangen en ze stierven. Wow, hoe vaak was ik er al niet meer geweest als ik toen had geleefd? Ze gingen naar Mozes en beleden dat ze een vreselijke fout hadden gemaakt. ‘Mozes, wil je alsjeblieft aan God vragen of Hij verlossing wil geven?’

God deed het meteen weer

Hij zei: ‘Laat een koperen slang maken op een paal en houd deze omhoog. Iedereen die ernaar zal kijken, zal niet sterven, maar leven.

Wanneer we in een klaagmodus terecht komen, komt er dood in ons leven. Waar dood is, is geen leven. Dan komt er een scheiding tussen God en ons. Het vertrouwen zwakt af. We hebben een probleem, maar het lijkt of zelfs God het niet op kan lossen. In plaats van vertrouwen op de weg die we mogen gaan, zeggen we: ‘Is dit nu het geloof? Waarom deze weg? Ik ben toch God gaan volgen, waarom helpt Hij mij niet?’

Wanneer we vertellen dat het niet goed was en een nieuwe kans vragen, zegt God meteen: ‘Kijk omhoog! Kijk naar Mijn Zoon. Hij stierf voor jou aan het kruis, zodat jij kunt leven. Vertrouw maar op Jezus. Hij zit aan de rechterhand van de Vader en Hij bidt dat jouw geloof niet ophoudt. Kijk Omhoog en leef!

Heer, ik dank U dat U de Weg de Waarheid en het LEVEN bent!